Turşu suları, ören bayanlar, tırlar.

Her şeyi zamansız yapmak gibi lanet olasıca bir huyum var benim.

Mesela.
Gece uyuyamam; gündüz uyurum.
Boşalırcasına yağan yağmur altında göz gözü görmezken yürüyüşe çıkarım.
Güneş ona bakan her insanın kemiklerini ısıtırken ben evde oturur, dibimde de bir elektrik sobası yakarım.
Regl olacağım zaman canım tatlı istemez; turşu suyu diye ağlarım.
Kışın ortasında karpuz diye tutturur, yaz aylarında dolapta unuttuğum çürümüş karpuzları atarım.
Havalar ısınmaya başlarken elime en yünlüsünden bir çile yün alır, kazak örmeye başlarım.

Ne diyordum ben? Ah, örgü.

Üç gündür elimde bir çift şiş, beş çile yün.
Bana çektirdiği "çileler" yüzünden adamı "şişlemeyeceğim", korkmayın.
Kazak istedi, örüyorum.
Her ilmekte yeni bir küfür ediyorum.
Her ilmekte ayrı bir küfrüm var.

Ah, pardon! "Sevgim" diyecektim!

Durmadan içimden saydırıyorum ya adama, kafam dağılsın diye örgüyü elime alıyorum her seferinde. İki sıra ördükten sonra da kazağı da onun için ördüğüm aklıma geliyor. Daha bir içten saydırıyorum.

Öyle böyle sevgimi katmıyorum o kazağa; kazağı ilk giydiğinde adama tır çarpmasından korkuyorum.
Hani, kafasına saksı düşebilir.
Ama tır çarpmasın.

Ben çarpayım, bir de duvar çarpsın ama tır çarpmasın.
Dinimiz, amin.